Afgelopen weekend stond voor mij in het teken van beweging. Niet alleen fysiek, maar vooral ook mentaal en emotioneel. Zo’n weekend waarin alles samenkomt plezier, frustratie, groei, liefde en gemis.
Zaterdag begon langs de lijn. Een voetbalmiddag voor Lot. Haar team speelde een mooie wedstrijd die eindigde in 2-2. Vanaf de kant voelde je het ouders die de meiden die overwinning zo gunden. Maar wat mij vooral raakte, was wat er op het veld gebeurde. De teleurstelling bij Lot toen winnen nét niet lukte. Frustratie die omhoogkomt als iets niet gaat zoals je wilt. Herkenbaar, toch? Hoe gaan wij zelf eigenlijk om met dat soort momenten?
Zondag startte vroeg met twee uur training geven. Enthousiasme, inzet en energie. We sloten af met een spel plezier gegarandeerd, zou je denken. Maar ook hier kwam teleurstelling om de hoek kijken. “Alweer 6 push-ups…” hoorde ik. Soms zit groei juist in die momenten waar je geen zin in hebt. Waar weerstand zit. Hoe vaak geven wij op als iets ons tegenstaat?
Ook die ochtend beleefde onze jongste een grote mijlpaal zijn eerste officiële JSR (wedstrijd categorie binnen de survivalsport). Trots, spanning, alles door elkaar. Tot die laatste obstacle… het lukte niet. Boosheid. Verdriet. Dat moment waarop je het liefst wilt opgeven. Maar hij deed het niet. Met steun van zijn trainer en teamgenoten ging hij door. Hij verlegde zijn grens. Hoe waardevol is het om te leren dat falen niet het einde is, maar juist een begin?
En toen… Moederdag.
Een dag waarop ik volop werd verwend door mijn lieverds. Liefde, aandacht, kleine gebaren die groots voelen. Maar ook een dag met een randje. Het gemis was er. Stil, maar aanwezig. En ik voelde ik moet bewegen.
Dus ik ging. Rennen. Door de bossen. Over heuvels. Door het zand. Langs boomstronken. Elke stap een uitlaatklep. Verdriet mocht er zijn. Maar onderweg kwamen ook de mooie herinneringen. Dankbaarheid nam langzaam de overhand. Het voelde als thuiskomen in mezelf.
Met een voldaan gevoel kwam ik weer thuis. Daar waar het echt telt. Samen zijn met mijn liefsten.
Dit weekend liet mij weer zien dat winnen niet altijd in de uitslag zit.
Dat groei vaak verstopt zit in teleurstelling.
Dat je grenzen verder liggen dan je denkt.
En dat voelen, alles voelen, je uiteindelijk sterker maakt.
En jij?
Wanneer voelde jij voor het laatst teleurstelling, en wat deed je ermee?
Durf jij door te gaan als iets niet lukt?
Gun jij jezelf de ruimte om te voelen, ook als het pijn doet?
En wat helpt jou om weer in balans te komen?
Misschien zit jouw groei ook wel precies daar… waar het even schuurt.